Sterk zijn… maar wie zorgt er voor jou?
- 22 uur geleden
- 2 minuten om te lezen
MOET ik dit nu doen?
moet IK dit nu doen?
moet ik DIT nu doen?
moet ik dit NU doen?
moet ik dit nu DOEN?
Een simpele vraag. Maar als je de nadruk steeds op een ander woord legt, verandert de betekenis ineens volledig.
Bijzonder hoe één zin zoveel verschillende gevoelens kan oproepen. Want achter die vraag zit vaak een hele geschiedenis. Van sterk zijn. Dingen zelf oplossen. En doorgaan, ook als het eigenlijk al te veel wordt.
Toch zie ik in mijn praktijk dat veel mensen hem eigenlijk maar op één manier lezen:
“Ja, IK moet dit doen.”
En vaak ook nog:
“En het liefst meteen.”
Het sterke verantwoordelijkheidsgevoel
Een groot verantwoordelijkheidsgevoel is een prachtige eigenschap. Werkgevers zijn er dol op. Collega’s ook. Want jij:
pakt dingen op
denkt vooruit
laat niemand zitten
en zorgt dat het geregeld wordt.
Maar er zit ook een keerzijde aan.
Voor je het weet ligt er steeds meer op jouw bordje. Niet altijd omdat iemand het bewust bij je neerlegt, maar omdat iedereen weet: jij regelt het wel.
En jij?
Jij zegt vaak ja.
Niet omdat het moet. Maar omdat het zo voelt.
De oorsprong ligt soms verder terug
In gesprekken merk ik regelmatig dat dit sterke verantwoordelijkheidsgevoel ergens eerder in het leven is ontstaan.
Bijvoorbeeld wanneer je als kind al vroeg leerde:
dingen zelf op te lossen
sterk te zijn
niet te klagen
gewoon door te gaan.
Misschien was er een ouder ziek.
Misschien moest je snel zelfstandig worden.
Misschien voelde je dat je er “alleen voor stond”.
Als je zo opgroeit, ontwikkel je een enorme kracht. Je leert regie nemen. Problemen oplossen. Doorzetten.
Maar diezelfde kracht kan later ook een houvast worden waar je moeilijk van loskomt.
Want als je het altijd zelf hebt gedaan…dan voelt loslaten ineens heel onveilig.
De controle vasthouden
Veel mensen denken dat hun werkdruk vooral komt door hun werkgever.
Maar in veel gevallen leggen mensen de lat vooral voor zichzelf te hoog.
Je houdt het overzicht.
Je wilt dat het goed gebeurt.
Je vertrouwt er niet altijd op dat een ander het net zo doet als jij.
Dus pak je het zelf op.
Nog één taak erbij.
Nog even dit regelen.
Nog snel dat afmaken.
En voordat je het weet is de balans tussen werk en privé verdwenen.
Een andere vraag stellen
Misschien helpt het om die ene zin nog eens rustig te bekijken. En jezelf één extra vraag te stellen:
“Wil ik dit doen?”
Niet omdat je niet verantwoordelijk bent.
Niet omdat je anderen wilt laten vallen.
Maar omdat verantwoordelijkheid óók betekent dat je goed voor jezelf zorgt.
En soms begint dat met iets heel simpels:
Niet meteen “ja” zeggen.
Maar eerst even denken:
Moet ik dit nu doen…
of mag iemand anders het ook een keer oppakken?
Opmerkingen