Wie of wat is jouw baken?

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik van de zee houd. De ruimte, de rust, ongeacht het weer, het trekt me altijd aan. En bij de zee hoort voor mij ook altijd de vuurtoren. Als ik aan een vuurtoren denk, denk ik aan licht. Aan richting. Aan iets dat blijft staan wanneer alles om je heen beweegt of onrustig voelt. Een baken dat je even laat weten: hier ben je, en daar kun je naartoe. Dat beeld neem ik vaak mee in mijn werk als coach.

Wanneer alles in je hoofd blijft

Wat ik veel zie in gesprekken, is dat mensen proberen alles in hun hoofd op te lossen.

Gedachten blijven rondgaan.

Gesprekken worden intern herhaald.

Situaties worden eindeloos geanalyseerd.

Alsof er ergens een moment komt waarop alles ineens helder wordt. Een punt waarop je precies weet wat je voelt, wat je wilt zeggen en wat de juiste stap is.

Maar dat moment komt meestal niet.

Sterker nog: hoe langer je alles in je hoofd probeert te ordenen, hoe voller het vaak wordt. Alsof je hoofd te klein wordt voor alles wat erin rondgaat.

Je hoeft het niet eerst helder te hebben

We hebben vaak het idee dat we iets pas mogen uitspreken als het “af” is. Als we het eerst zelf goed hebben begrepen. Maar juist dat wachten maakt het zwaarder.

In de praktijk zie ik iets anders gebeuren:

helderheid ontstaat vaak niet vóór het gesprek, maar er middenin.

In het hardop zoeken.

In het delen van iets wat nog niet helemaal klopt, nog niet scherp is, nog niet af voelt.

Je hoeft het niet alleen te doen.

En je hoeft het ook niet eerst perfect onder woorden te kunnen brengen.

Uitspreken als eerste beweging

Soms zit de eerste stap niet in een oplossing, maar in iets veel kleiners.

Iets hardop uitspreken.

Een simpele zin kan al genoeg zijn om beweging te brengen.

Omdat het iets wat eerst alleen in je hoofd zat, ineens buiten jezelf komt te staan.

Bijvoorbeeld:

“Ik merk dat ik hier veel over nadenk en dat het onrust geeft.”

Meer hoeft het niet te zijn.

Maar precies daar ontstaat vaak ruimte.

Omdat je ernaar kunt kijken, in plaats van erin vast te zitten.

Kleine bakens

Persoonlijke ontwikkeling wordt vaak gezien als iets groots.

Als grote inzichten of duidelijke doorbraken.

Maar in mijn werk zie ik het juist in de kleine momenten.

Een gedachte die lichter voelt zodra die uitgesproken wordt.

Een gesprek waarin iemand zichzelf ineens anders hoort.

Een moment waarop iemand merkt: ik hoef dit niet alleen te doen.

Dat zijn de bakens.

Niet groots of spectaculair.

Maar wel precies genoeg om weer richting te voelen.

Een kleine uitnodiging

Merk je dat je veel in je hoofd zit?

Probeer het eens klein te houden.

Zeg in één zin wat er speelt. Zonder het uit te leggen. Zonder het op te lossen.

En kijk wat er gebeurt.

Soms is dat al genoeg voor een eerste beetje licht.